Emma Watson przeklina. – Cholera! – mówi z wściekłą miną. – Pomyliłam kwestię! Czy możemy to jakoś naprawić? – dodaje przeglądając kartki scenariusza. Watson stoi na wieży astronomicznej i patrzy z góry na reżysera Davida Yatesa. Reżyser spokojnie prowadzi ją przez całą scenę, w której Hermiona rozmawia z Harrym Potterem na temat duszy Voldemorta. Harry wygląda bardzo poważnie. - Ja nie wracam, Hermiono… Muszę dokończyć to, co zaczął Dumbledore.
Znowu przerwa. Watson skupia się na scenariuszu, podczas gdy Yates i Daniel Radcliffe dyskutują na temat stanu ducha Harry’ego. Radcliffe zadebiutował w roli młodego czarodzieja w filmie "Harry Potter i kamień filozoficzny" w 2001 roku, ale wciąż jeszcze zmaga się z graną postacią i usiłuje lepiej ją zrozumieć. – Tak, to dla niego bardzo trudny moment – naświetla mu Yates. – Ale unikałbym melancholii. Harry nie jest przygnieciony swoją decyzją, on właśnie czuje się wreszcie wolny…
Jest rok 2008, kilka dni po Wielkanocy. W Leavesden Studios w Hertfordshire powstaje "Harry Potter i Książę Półkrwi" – szósty film serii.
Studia Leavesden są tak ogromne, że wszyscy członkowie ekipy zostali wyposażeni w małe hulajnogi, na których przemieszczają się pomiędzy poszczególnymi planami. To tutaj znajduje się między innymi największy w Europie zbiornik wykorzystywany w przemyśle filmowym – Radcliffe spędził pół roku ucząc się w nim nurkować przed kręceniem podwodnej sceny z "Czary ognia". Zwiedzam kolejne plany, między innymi ciemny i chłodny salon w domu Weasleyów, aż dochodzimy do wielkiej sali jadalnej Hogwartu.
Wprawdzie nic w filmach o Harrym nie jest robione ”na małą skalę”, ale wielka sala po prostu zapiera dech w piersi. Jest ogromna, stoją w niej prawdziwe, długie drewniane stoły i podaje się w niej prawdziwe jedzenie. Realizm przede wszystkim. Z tego samego powodu kilka zupełnie nowych kanap zostało właśnie pociętych brzytwami…
Na planie filmu nieustannie pracuje około 1200 osób. W jednym z pomieszczeń spora grupka ludzi przygotowuje rekwizyty, które trafią na półki sklepów – i najprawdopodobniej migną na ekranie przez krótki moment.
W filmach o Potterze wszystko robi wrażenie, poczynając od budżetu, kończąc na atmosferze na planie, niezwykle przyjaznej i pozytywnej jak na wielki przemysł filmowy. Kiedy wytwórnia Warner Bros zdecydowała się na nakręcenie serii filmów według książek Joanne Rowling, mówiono o udziale w przedsięwzięciu Stevena Spielberga, Alana Parkera czy Terry'ego Gilliama. W końcu pierwsze dwa filmy wyreżyserował Chris Columbus, kolejne – Alfonso Cuarón i Mike Newell. Reżyserem ”Harry’ego Pottera i Zakonu Feniksa” został David Yates, który ma też nakręcić ostatnie trzy filmy serii. Trzy, bo ostatnia książka Rowling "Harry Potter i insygnia śmierci" zostanie sfilmowana w dwóch częściach, które ukażą się w kinach w 2010 i 2011 roku.
Dla Yatesa kręcenie filmów o Potterze było wyzwaniem, któremu nie potrafił się oprzeć. – Lubię całą infrastrukturę powstającą na potrzeby kręcenia wielkiej produkcji – mówi. I dodaje, że dla niego Harry Potter jest doświadczeniem niemal teatralnym, filmem "bogatym, wielkim i ambitnym". Z drugiej strony reżyser szczerze mówi, że nie wie, jaki wpływ wywrze seria filmów o Potterze na cały przemysł filmowy. – Czy to dobrze, że kolejne filmy robione na taką skalę wchodzą na ekrany kin tak często i regularnie? – pyta retorycznie. – Czy to nie powoduje eskalacji oczekiwań widowni? Nie wiem. Ale takie filmy są częścią przemysłu filmowego, musimy się z tym pogodzić.
Yates znany jest z tego, że potrafi doskonale prowadzić młodych, niedoświadczonych aktorów – udowodnił to już reżyserując takie seriale jak "Rozgrywki" czy "Żywy towar". W "Księciu Półkrwi" występuje aktor jeszcze młodszy i mniej doświadczony niż reszta obsady – Frank Dillane, syn aktora Stephena Dillane, który gra młodego Toma Marvolo Riddle’a. – Frank jest wyjątkowy – podkreśla reżyser. I dodaje, że aktorzy grają najlepiej, kiedy czują się bezpiecznie. – Nikt nie da z siebie wszystkiego, jeśli będzie traktowany jak marionetka. Aktorzy mi ufają.
I rzeczywiście, wygląda na to, że młodzi aktorzy czują się na planie bardzo swobodnie. Rupert Grind (Ron Weasley) jest przyjacielski i rozluźniony, Bonnie Wright (Ginny Weasley) nie wygląda na bardzo zaangażowaną, ale podchodzi do swoich zadań bardzo poważnie. Opowiada o pocałunku z Harrym na planie najnowszego filmu – doświadczeniu "krępującym, ale do zniesienia". Tom Felton grający nikczemnego Draco Malfoya mówi, że cieszy go każdy dzień na planie. – Mam nadzieję, że po zakończeniu zdjęć do ostatniego filmu nie stracimy ze sobą kontaktu – dodaje.
Najbardziej interesującą postacią jest jednak niewątpliwie Daniel Radcliffe, który dowiódł już swoich umiejętności aktorskich w kilku innych filmach i w teatrze. Teraz opowiada mi, że wczoraj leżał w łóżku do piątej po południu. Ale nie, to nie dekadencja wielkiej gwiazdy – to po prostu zmęczenie: właśnie skończyły się dwa tygodnie zdjęć nocnych, kiedy aktor przyjeżdżał na plan po południu, a opuszczał go o piątej nad ranem. – Około trzeciej w nocy wszyscy dostają "głupawki", wystarczy byle co, żeby wywołać zbiorowy atak śmiechu – opowiada. – Czułem się jak estradowy komik, wszyscy śmiali się nawet z najmniej zabawnych dowcipów.
Czy kiedy jest naprawdę zmęczony po nocnych zdjęciach, miewa dziwne sny? Czy śni mu się Harry Potter? – Dawniej mi się to zdarzało, dziś śni mi się raczej wypadanie z okien na trampolinę, czyli świetna zabawa – odpowiada Radcliffe. – Czasami śniło mi się też, że zabijam ludzi i sam ginę. Nie wiem, co moja podświadomość próbuje mi powiedzieć…
Pytam o radę Yatesa na temat "unikania melancholii" w scenie na wieży. Aktor śmieje się: – Ten film jest zabawniejszy niż poprzednie, co daje mi możliwość powygłupiania się – tłumaczy. – Tyle, że ja wolę mroczniejsze klimaty, a bycie zabawnym przychodzi mi trudniej. David Yates musi mi czasem zwrócić uwagę na inne aspekty wielu scen. Podświadomie uważam, że mroczna strona każdej postaci uwiarygodnia ją, a to oczywiście nie tak.
– Daniel ma specyficzne, ironiczne poczucie humoru – dodaje Yates. – Dlatego doskonale sprawdza się w lekkiej komedii. A "Książę Półkrwi" jest znacznie lżejszy niż "Zakon Feniksa", jest w nim więcej komedii romantycznej…
Harry Potter jako komedia romantyczna?! Yates śmieje się: – Oczywiście, że tak! W pewnym sensie. Mamy tu cały świat zalotów i miłości nastolatków. Nawet jeśli na końcu mamy straszliwą bitwę, to zaczyna się właśnie jak romantyczna komedia. Myślę, że publiczność będzie zadowolona, że nie podaje jej się w kółko tego samego dania.
A czy sam Yates dobrze się bawi przy kręceniu Pottera? – Mój Boże, jeszcze jak! A ten film jest szczególnie zabawny, magiczny, pełen emocji. Wszyscy jesteśmy podekscytowani.
Oczywiście sam fakt, że wszystkie książki J.K. Rowling rozeszły się w milionach egzemplarzy wcale nie oznacza, że nakręcone na ich podstawie filmy są automatycznie skazane na sukces. Czy Yates nie sądzi, że istnieje ryzyko "wypalenia", że publiczność może się znudzić historią, której zakończenie przecież dobrze zna? – Są trzy rzeczy, które nas przed tym uchronią – tłumaczy reżyser. – Po pierwsze, ja na to nie pozwolę. Po drugie, proza Rowling ewoluuje, a ostatnia książka jest znakomita. Po trzecie, to co najbardziej fascynujące, to możliwość oglądania aktorów, którzy dorastają razem z granymi przez siebie postaciami.
Rzeczywiście, wystarczy obejrzeć na YouTube wywiady z młodymi aktorami z czasów pierwszego filmu, żeby zobaczyć jak siedząc na krzesłach dyndają nogami w powietrzu…
Doskonałym dodatkiem do młodej obsady są epizody i role charakterystyczne w wykonaniu znanych aktorów. W kolejnych filmach serii grali między innymi Timothy Spall, Imelda Staunton, David Thewlis i Jim Broadbent.
Pytam Jima Broadbenta o rolę Horacego Slughorna, mistrza eliksirów i opiekuna domu Slytherina w Hogwarcie. – To było niezwykłe doświadczenie. Cały zanurzyłem się w świat Hoghwartu – odpowiada. – Młodzi aktorzy okazali się fantastyczni. Żaden z nich nie zachowywał się dziecinnie, żaden nie udawał wielkiej gwiazdy. Byli sobą.
Być może na tym własnie polega tajemnica sukcesu kolejnych filmów: producenci David Heyman i David Barron stworzyli coś, co Barron nazywa czasami "naszą własną rzeczywistością". Stałe dekoracje, stała obsada (Radcliffe miał początkowo grać tylko w pierwszych dwóch filmach, ostatecznie zadecydowano, że pozostanie Potterem do końca serii) – wszystko to sprawia, że kolejni reżyserzy, choć niewątpliwie wnosili wiele własnej wizji, musieli pozostać wierni podstawowej linii producenta.
Radcliffe, komentując swoją decyzję o pozostaniu w ekipie, mówi że "głupio byłoby wycofać się tak blisko końca" – ale można przypuszczać, że zaproponowane mu wynagrodzenie także nie było bez znaczenia. Plotki głoszą, że jego gaża za pierwszy film wynosiła 60 tysięcy funtów, a dziś za kolejny ma dostać 6 milionów… Czy to prawda? – Być może – uśmiecha się aktor. – Ja nie zajmuje się stroną biznesową. I nie traktuję tego jako coś, co mi się "należy". Mam wielkie szczęście, że przez resztę mojej kariery będę mógł wybierać role i mieć finansowe zabezpieczenie.
Także rozmawiając z pozostałymi młodymi aktorami odnoszę wrażenie, że dzielą się oni na dwie kategorie. Niektórzy z radością pozostaliby w Hogwarcie do końca życia – inni już teraz poważnie myślą nad życiem ”po Harrym Potterze”. Radcliffe gra Pottera, ale też szykuje się do egzaminów kończących szkołę, zgłębiając między innymi poezję staroangielską pod okiem prywatnego nauczyciela.
Pytam Davida Yatesa, czy pamięta jeszcze jak się robi małe, niezależne filmy. Jego twarz się rozjaśnia. Jasne! Zamierzam jeszcze nakręcić całą serię bardzo ambitnych filmów obyczajowych dla BBC4. Każdy z nich obejrzą pewnie ze trzy osoby. Ale to nieważne! Będę jeździł do pracy minibusem, z kilkuosobową ekipą. Zrobię to choćby po to, żeby otrząsnąć się z tych wszystkich nawyków, jakich nabrałem przy kręceniu wielomilionowych, hollywoodzkich produkcji. Myślę, że będzie mi to potrzebne – reżyser milknie na chwilę, zamyślony. – Ale Pottera kocham – dodaje zaraz. – Ode mnie zależy, czy ten film odniesie wielki sukces.
Naszą rozmowę przerywa ktoś, kto pilnie wzywa Yatesa na plan. Reżyser wskakuje na swoją hulajnogę i pędzi z powrotem w stronę wieży astronomicznej, żeby dalej uczyć Daniela Radcliffe’a, jak grać w pierwszej w jego karierze komedii romantycznej.
Źródło: Onet.pl za The Guardian
